برای اینکه نمونه‌گیری قارچ به درستی انجام شود و نتایج آزمایشگاهی قابل اعتماد باشند، بیمار (یا فردی که نمونه از او گرفته می‌شود) باید شرایط خاصی را داشته باشد. این شرایط بسته به نوع آزمایش و ناحیه مورد نمونه‌گیری متفاوت است، اما به طور کلی شامل موارد زیر می‌شود:
۱. عدم مصرف داروهای ضد قارچ:
- قبل از نمونه‌گیری: بیمار نباید حداقل 48 تا 72 قبل از نمونه‌گیری، از داروهای ضد قارچ خوراکی، موضعی (کرم، پماد، لوسیون) یا سیستمیک استفاده کرده باشد. این داروها می‌توانند رشد قارچ را مهار کرده و نتیجه آزمایش را منفی کاذب کنند.
۲. عدم شستشوی ناحیه مورد نظر (در برخی موارد):
- ناحیه عفونی: لازم باشد ناحیه مورد نظر برای مدت مشخصی (حداقل 24 تا 48 ساعت قبل از نمونه‌گیری) شسته نشود تا قارچ‌های فعال و قابل شناسایی روی سطح باقی بمانند.
۳. عدم استفاده از مواد ضدعفونی کننده یا موضعی:
- پرهیز از مواد: بیمار نباید از هیچ‌گونه اسپری یا مواد ضدعفونی کننده در ناحیه مورد نظر قبل از نمونه‌گیری استفاده کند، مگر اینکه پزشک دستور خاصی داده باشد.
